Volg Duurzaamnieuws op Google News | Discover | of als voorkeursbron op Google
Per gram kauwgom komen gemiddeld zo’n 100 microplasticdeeltjes vrij, blijkt uit een pilotstudie van UCLA. Ook een plantaardige basis voorkomt niet dat er plasticdeeltjes in je mond belanden.
Met een stukje kauwgom kan een sloot aan microplastics bij je binnenkomen. Foto: iStock – Alexey Emelyanov
Na de lunch stop je zonder na te denken een stukje kauwgom in je mond. Maar wat komt er tijdens het kauwen eigenlijk in je speeksel terecht? Onderzoekers van UCLA onderzochten tien gangbare merken en presenteerden hun eerste resultaten in maart 2025. De proef draaide om één persoon, en de onderzoekers maten niet hoe groot de gevonden deeltjes waren. Die grootte is wel van belang voor de vraag wat er na het doorslikken mee gebeurt.
Een groot stuk telt snel op
Een stukje kauwgom weegt doorgaans 2 tot 6 gram. Voor een groot stuk kan het aantal deeltjes dat tijdens het kauwen loskomt daardoor oplopen tot 3.000. Dat is de bovengrens uit de berekening van de onderzoekers, geen aantal dat je bij ieder stukje binnenkrijgt.
- Bij een klein stukje van 2 gram weegt vooral mee hoeveel deeltjes die specifieke kauwgom afgeeft.
- De berekende bovengrens van 3.000 deeltjes per stuk geldt voor grotere stukken, niet voor alle kauwgom.
Het gaat om deeltjes die in het speeksel terechtkomen terwijl iemand kauwt. De meting zegt daarmee iets over blootstelling via je mond, maar nog niet hoeveel deeltjes na het doorslikken in je lichaam achterblijven.
Plantaardige kauwgom ontsnapt er niet aan
De onderzoekers verdeelden de geteste merken in twee groepen: vijf met een synthetische basis en vijf met plantaardige kauwstoffen. Bij de synthetische varianten kwamen gemiddeld 104 deeltjes per gram vrij, bij de plantaardige 96. Wie op basis van deze proef voor plantaardig kiest om microplastics te vermijden, schiet daar dus weinig mee op.
“We dachten eerst dat synthetische kauwgom veel meer microplastics zou afgeven, omdat de basis een soort plastic is.” Lisa Lowe, promovenda aan UCLA.
Dat vermoeden kwam niet uit. Het team vond zelfs dezelfde synthetische polymeren in beide soorten kauwgom. Polymeren zijn de lange ketens van moleculen waaruit zulke materialen bestaan. Hoe de gevonden deeltjes precies in de plantaardige kauwgom belanden, onderzoeken Lowe en haar collega’s nog.
De aanduiding plantaardige basis zegt iets over de kauwstof, terwijl de onderzoekers in het speeksel keken naar wat er tijdens het kauwen daadwerkelijk vrijkwam. Voor de 10 geteste merken leverde dat bij beide groepen vergelijkbare aantallen op.
Wat betekenen die deeltjes voor je dagelijkse blootstelling?
Voor iemand die jaarlijks 160 tot 180 stukjes kauwt, berekende het team een mogelijke inname van ruwweg 30.000 deeltjes per jaar. Dat is een schatting op basis van kauwgedrag en de gemeten afgifte. Er is geen vaste groep mensen een jaar lang gevolgd.
Microplastics zitten al in voedsel en drinkwater; deze proef wijst op kauwgom als nog een mogelijke bron van blootstelling. Hoeveel die bron voor één persoon uitmaakt, hangt onder meer af van hoeveel kauwgom diegene kauwt. De jaarberekening gaat uit van 160 tot 180 stuks, niet van ieders persoonlijke gewoonte.
De gemeten aantallen alleen vertellen bovendien nog niet wat die blootstelling voor je gezondheid betekent. Daarvoor moet duidelijker worden welke deeltjes je doorslikt en wat er vervolgens mee gebeurt. Juist dat kan deze eerste proef nog niet vaststellen.
Over het onderzoek
Sanjay Mohanty, universitair hoofddocent civiele en milieukundige techniek aan UCLA, leidde het onderzoek. De resultaten zijn gepresenteerd tijdens de ACS Spring 2025-bijeenkomst van de American Chemical Society in San Diego, maar waren nog niet gepubliceerd in een tijdschrift waarin andere wetenschappers het onderzoek vooraf beoordelen.
In het lab kauwde één proefpersoon zeven stukjes van elk merk, steeds afzonderlijk en telkens 4 minuten lang. De onderzoekers verzamelden het speeksel en voegden de monsters samen. In een aparte proef namen ze gedurende 20 minuten monsters om te volgen hoe snel de deeltjes vrijkwamen.
De opzet maakt dit nadrukkelijk een pilotstudie. De onderzoekers hebben de grootte van de deeltjes nog niet gekwantificeerd. Die meting is nodig om beter te kunnen beoordelen of ingeslikte deeltjes het spijsverteringskanaal passeren of mogelijk in de bloedbaan terechtkomen.
