Onze samenleving wordt steeds complexer. Techniek, regelgeving en organisaties groeien in omvang en verwevenheid. Maar de kennis en het overzicht om die complexiteit echt te beheersen ontbreekt steeds vaker. Komt daar ook nog arrogantie bij (we weten wel waar we mee bezig zijn), dan ontstaat een gevaarlijke mix die instituties, bedrijven en overheden van binnenuit kan laten falen waardoor de maatschappij met de brokken zit: CIA, als de giftige combinatie van Complexiteit, Incompetentie en Arrogantie.

Grote problemen krijgen vaak een simpele schuldige: de burger. Bij klimaatverandering hoor je al jaren dat jouw auto, jouw vlucht of jouw vlees de aarde opwarmt. Bij sociale media hoor je dat kinderen zelf maar van het scherm moeten blijven. Nu klinkt bij AI een vergelijkbaar geluid, niet de techniek is het probleem, maar de mens die hem misbruikt. Dit artikel laat zien waar die framing vandaan komt, en wie er echt aan de knoppen zit.

Op 30 juli is het alweer Earth Overshoot Day. Vanaf die dag heeft de mensheid dit jaar meer van de natuur gevraagd dan de Aarde in datzelfde jaar kan aanvullen. We leven dan alsof we 1,73 aardes tot onze beschikking hebben. Toch doen overheden hier nauwelijks iets aan, blijkt uit een nieuw rapport.

Een nieuw ontwikkelde cv-ketel kan werken op drie verschillende soorten brandstof. Dat maakt de overstap naar duurzaam verwarmen voor veel huishoudens veel eenvoudiger.

Slim klimaatbeheer is een van de meest effectieve stappen die u kunt zetten — zowel voor uw portemonnee als voor het milieu.

Nieuwe automodellen worden jaarlijks nog altijd 1,2 centimeter langer en een halve centimeter hoger. Als die trend zich doorzet, kunnen tegen 2040 jaarlijks 400 extra doden in het Europese verkeer vallen. Vooral kinderen lopen gevaar. 

Wie wil niet geholpen worden om het anders te doen, normaal, eenvoudig, schoon. Wie wil niet ervaring opdoen en anderen ervan geven. De rust krijgen om wel om je heen te
kunnen kijken, wel het zingen van de vogels te horen, de bloei van de bomen te ruiken.

Hoe rijker, hoe groter de voetafdruk. De rijkste 0,01% — mensen met een vermogen boven de 38 miljoen dollar — is verantwoordelijk voor zo'n 9% van alle 'eigendomsuitstoot'. De armste helft van de wereldbevolking? Die veroorzaakt samen maar 3%.

Volgens een nieuw, internationaal wetenschappelijk rapport is het gewoon een kwestie van politieke wil om een leefbare wereld voor iedereen te bereiken. Te mooi om waar te zijn? We houden het plan tegen het licht.

Een groot deel van de inwoners van Nederland is nog altijd welvarend en tevreden, maar de mogelijkheden voor de volgende generatie worden minder. Ook blijft de druk op de natuur onverminderd hoog en lijkt de verduurzaming van de economie tot stilstand te komen. Dit blijkt uit de Monitor Brede Welvaart en de SDG’s 2026 die het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) op 20 mei (Verantwoordingsdag) heeft aangeboden aan de Tweede Kamer.

In het artikel "Als niets meer werkt, wat kunnen we dan nog?" haakt Peter van Vliet in op de discussie tussen (in zijn woorden) 'twee mensen die het fundamenteel oneens zijn, maar toch samen hardop nadenken over een van de moeilijkste vragen van onze tijd: Hoe bestuur je een samenleving die aan het instorten is? Jac Nijssen reageert.

China weert influencers die extreme rijkdom promoten van het web en stelt eisen en grenzen aan wat er online gepromoot kan worden. Dat heeft ook positieve gevolgen voor duurzaamheid en sociale en economische gelijkheid in de samenleving. Zouden wij dat ook moeten doen?

Het verbindende verhaal waar de duurzame gemeenschap naar zoekt bestaat, al heel lang en in verschillende vormen. Het ligt verscholen in de andere, niet-wetenschappelijke kennis en ethische uitgangspunten van religies en wereldbeschouwingen en is een basis voor het denken van veel filosofen en, ja, zelfs wetenschappers. In de islam en het humanisme, bij Aristoteles en Haraway en bij economen als Kate Raworth en Tim Jackson.

Het is best bijzonder: een politiek debat waarbij beide deelnemers het er meteen over eens zijn dat onze wereld op instorten staat. Toch is dat precies waar twee bekende denkers over klimaat en samenleving beginnen en juist dat maakt hun discussie zo interessant. Hun uitgangspunt is hetzelfde, hun uitweg verschilt radicaal.

Binnen de klimaat- en milieubeweging hoor je regelmatig oproepen om een nieuw verhaal. Een verhaal dat mensen verbindt in plaats van verdeelt, dat problemen oplost in plaats van vergroot, dat helpt om te creëren in plaats van de vernietigen. Maar de elementen die zo'n verhaal inhoud geven bestaan al heel lang. Ze worden doorgegeven in oude kennis die haar waarde bewezen heeft door mensen hoop te geven in tijden van crisis. Reden genoeg dus om die (opnieuw?) een plek te geven.