Volg Duurzaamnieuws op Google News | Discover | of als voorkeursbron op Google
In een park in Minnesota splitst de Brule River zich bij Devil's Kettle: één stroom verdwijnt in een gat in de rots. Hydrologen van de DNR maten in 2016 de waterafvoer boven en onder de waterval, en maakten zo een eind aan een decennialang mysterie.
De Devil’s Kettle falls, waar het water in een gat verdwijnt. Foto: Wikipedia.
Wie ooit een bal in een putje heeft zien verdwijnen, kent de neiging om te willen weten waar die blijft. Bij Devil’s Kettle, een waterval nabij Grand Marais in de Amerikaanse staat Minnesota, werd die nieuwsgierigheid jarenlang aangewakkerd door bezoekers die er pingpongballetjes en zelfs boomstammen in gooiden, zonder spoor terug te vinden. Stond het water via de ondergrond in verbinding met Lake Superior, of speelde er iets anders? Hydrologen maten de afvoer nauwkeurig, met 123 kubieke voet per seconde vóór de waterval als vertrekpunt.
De andere tak van de rivier gedraagt zich heel gewoon
Naast het grote gat stort de andere tak van de Brule River 15 meter omlaag in een gewone poel. Juist dat contrast maakte Devil’s Kettle zo verwarrend: je ziet één waterval netjes eindigen, terwijl de andere watermassa in de rots lijkt te worden opgeslokt.
De gedachte dat het water ergens ver weg weer opdook, bleef jarenlang hangen. Een ondergrondse route naar Lake Superior was de populairste verklaring, al kwam er nooit bewijs voor zo’n verbinding. Het raadsel bleef daardoor veel langer leven dan een gewone wandeling langs een waterval.
Twee meetpunten waren genoeg
In het najaar van 2016 zetten hydrologen Heather Emerson en Jon Libbey van de natuurbeheerdienst DNR meetapparatuur in. Enkele honderden voet onder de waterval registreerden zij 121 kubieke voet per seconde, vrijwel evenveel als de afvoer die eerder boven de waterval was gemeten.
Dat kleine verschil paste binnen de onnauwkeurigheid van de apparatuur, legde hydrogeoloog Jeff Green van de DNR uit. Het water komt vlak benedenstrooms weer terug in de Brule River.
“In de wereld van afvoermetingen zijn die twee getallen in wezen hetzelfde en vallen ze binnen de meetmarges van de apparatuur.”
Jeff Green, hydrogeoloog bij de DNR
Daarmee viel de theorie over een verborgen afvoer naar Lake Superior in duigen. De meting liet zien dat er geen waterverlies optreedt onder het gat, hoe overtuigend het beeld vanaf de oever ook is.
Een prachtige illusie, geen ondergrondse rivier
Green noemde Devil’s Kettle een prachtige optische illusie. De rotswand schermt de plek af waar het water weer in de rivier terechtkomt.
Green wilde in het najaar van 2017 samen met Calvin Alexander van de University of Minnesota nog een kleurstoftest doen. Daarbij zou een fluorescerende, biologisch afbreekbare kleurstof worden gebruikt die al zichtbaar is bij 10 delen per miljard, om de exacte terugkeerplek van het water te laten zien.
Die proef ging uiteindelijk niet door, omdat parkbeheerders zich zorgen maakten over mogelijke gevolgen voor de natuur. De onderzoekers vonden de test niet meer nodig: de afvoermetingen waren al sterk genoeg om het mysterie te verklaren.
Over het onderzoek
De doorbraak kwam van Heather Emerson en Jon Libbey, hydrologen bij de DNR, de overheidsdienst die het natuurbeheer in Minnesota uitvoert. Hun aanpak bestond uit waterhoeveelheden vergelijken vóór en na de waterval.
De DNR maakte de uitkomst in februari 2017 bekend. Devil’s Kettle staat sindsdien nog steeds bekend als een bijzondere plek in Judge C.R. Magney State Park, alleen weten we nu dat de rivier onder het gat gewoon verder stroomt.
