Volg Duurzaamnieuws op Google News | Discover | of als voorkeursbron op Google
Op 4 augustus 2014 brak de dam van de Mount Polley-mijn in British Columbia. In korte tijd stroomde zo'n 25 miljard liter mijnafval richting Polley Lake, Hazeltine Creek en Quesnel Lake, een belangrijk drinkwater- en zalmgebied.
Watervervuiling door mijnafval kan voor jarenlange problemen met drinkwater zorgen. Foto: iStock – Credit:jlazouphoto
Het mijnafval rond Mount Polley bevatte volgens een nationale schatting 134,1 ton lood, 2,8 ton cadmium en 2,1 ton arseen. Een onafhankelijk panel wees in 2015 naar een ontwerpfout: bij de bouw was de kleilaag onder de dam verkeerd ingeschat. Ruim tien jaar later volgden vijftien aanklachten wegens mogelijke schendingen van de federale visserijwet. De mijn is inmiddels weer in bedrijf, terwijl de juridische afrekening nog boven de zaak hangt.
De schade liep door tot in het grote meer
Mount Polley is een dagbouwmijn voor koper en goud, ongeveer 50 kilometer ten noordoosten van Williams Lake. De mijn draait al sinds 1997 en ligt in een gebied waar water, visserij en mijnbouw dicht op elkaar zitten.
Het meeste afval kwam uiteindelijk in Quesnel Lake terecht, een diep meer dat stroomafwaarts ligt van Polley Lake en Hazeltine Creek. De breuk veranderde die hele route in korte tijd in een afvoer voor mijnslib.
Drinkwater en zalm delen hetzelfde water
De Mount Polley mijn nabij Williams Lake, British Columbia. Beeld: Mount Polley Mining Corporation, CC0, via Wikimedia Commons.
Quesnel Lake is een belangrijke bron van drinkwater voor de regio. Tegelijk is het een paaigebied voor naar schatting een kwart van de zalmen in het gebied.
Vervuiling in zo’n meer raakt het water dat mensen gebruiken, en de vissen die voor hun voortplanting afhankelijk zijn van dezelfde oevers, beken en bodem.
Goed om te weten
Tailings zijn de natte resten die overblijven nadat waardevolle metalen uit het gesteente zijn gehaald. Zo’n opslagbekken bevat water, fijngemalen steen en resten van het verwerkingsproces.
De aansprakelijkheid kwam pas veel later
Op 9 december 2024 kregen Imperial Metals Corporation, dochterbedrijf Mount Polley Mining Corporation en ingenieursbureau Wood Canada Limited samen vijftien aanklachten wegens mogelijke overtredingen van de federale visserijwet. Het gaat om de juridische vraag of de lozing schadelijk was voor vis en visgebied.
In augustus 2021 werden twee ingenieurs door hun beroepsorde schuldig bevonden aan schending van de professionele gedragscode vanwege hun rol bij de dambreuk.
Imperial Metals stapte ook zelf naar de rechter tegen de twee betrokken ingenieursbureaus. Die zaak eindigde buiten de rechtbank met een schikking van 108 miljoen dollar voor het mijnbedrijf.
De mijn draaide alweer, terwijl de zaak nog liep
De activiteiten lagen na de breuk ongeveer een jaar stil, maar kwamen daarna weer volledig op gang. De mijn verwerkt inmiddels circa 22.000 ton erts per dag.
De energietransitie vraagt veel koper voor kabels, windparken en elektrische apparatuur, en dat maakt veilige opslag van mijnafval een onderdeel van mijnbouw waar niet omheen te draaien valt.
De aanklachten uit 2024 waren in september 2026 nog niet afgerond met een bekend vonnis. De juridische afrekening loopt door, terwijl de installatie die het afval produceert operationeel blijft.
Over het onderzoek
Op achttien augustus 2014 werd het Mount Polley Independent Expert Engineering Investigation and Review Panel ingesteld. Dat onafhankelijke panel bestond uit drie deskundigen op het gebied van grond en funderingen.
Het panel bracht op 30 januari 2015 zijn eindrapport uit. De onderzoekers bekeken de opbouw van de dam en de ondergrond, waaronder de kleilaag waarvan de sterkte en ligging bij het ontwerp onvoldoende waren meegenomen.
