De dreiging van een nieuwe pandemie, veroorzaakt door een nieuw virus of Ziekte X, is reëel. Een combinatie van wereldwijde factoren creëert een omgeving waarin infectieziekten kunnen ontstaan en zich verspreiden. Ecologische, maatschappelijke en geopolitieke factoren spelen hierin een rol en worden steeds meer met elkaar verweven. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) is het niet de vraag óf er een nieuwe pandemie komt, maar wanneer.

In deel 1 van de serie Duurzaamnieuws voor de toekomst neemt Niko Roorda ons mee op de weg van aangekleefde naar intrinsieke duurzaamheid. Hoe we daar belanden legt hij uit aan de hand van backcasting.
Op het eerste gezicht lijkt het zo eenvoudig. Om een duurzame samenleving tot stand te brengen, werken we aan de zeventien SDG’s, de wereldwijd aanvaarde sustainable development goals, totdat ze allemaal bereikt zijn, en dan zijn we er. Veel mensen geloven dan ook: duurzaamheid = SDG’s.

De regering behoort ten minste eens in de vijf jaar opnieuw een Klimaatplan vast te stellen en dit plan ter advies aan de Raad van State voor te leggen. Het nu voorgelegde ontwerp-Klimaatplan beslaat de periode van 2025 tot 2035 en beschrijft het pad om klimaatneutraliteit in 2050 te realiseren. Maar de regering maakt geen keuzes. En daarmee staat ze een groene toekomst in de weg.

Bijna vierhonderd extreem rijke mensen uit meer dan twintig landen landen vragen zelf in een open brief aan de wereldleiders om anders belast te worden dan nu het geval is. Intussen blijkt ook dat twee derde van de miljonairs zich zorgen maken over de invloed van de superrijken op het presidentschap van Donald Trump.

Activisten en sympathisanten noemen sociale kantelpunten vaak als instrumenten voor sociale verandering en klimaatbescherming. Het idee dat 25% van de aanhangers van een plan verandering kan bewerkstelligen, is populair. Maar blijft deze conclusie overeind onder de druk van sociale media?

Het was al een begrip in duurzaam onderwijsland, het Basisboek Duurzame Ontwikkeling. Zo lang al, dat er een complete revisie van nodig was. Die heeft auteur Niko Roorda nu af. Tegelijk ook maar in het Engels en het Duits. Het resultaat is een nieuwe standaard voor een standaardwerk.

Mijn wens voor iedereen is dat we samen die groene lichtjes van een positieve omkeer kunnen zijn. Daar hoop en daar vertrouw ik op.

De consument in Nederland heeft steeds minder op met duurzaamheid bij aankoopbeslissingen. Bij diverse duurzame onderwerpen zoals milieu, biodiversiteit, eerlijke handel, plasticverbruik en lokale productie is sprake van een forse daling van circa 5% ten opzichte van 2023.

Hoe gaat de wereld eruit zien in de donkere jaren voor 2030? Dat valt lastig te voorspellen in een tijd waarin vooruitzichten van een maand, zelfs een week geleden alweer achterhaald zijn door de werkelijkheid. Maar dat de nieuwe politiek een zware wissel trekt op leefbaarheid, duurzaamheid en klimaat en de grenzen van menselijkheid verder oprekt is wel duidelijk.

In Nederland zijn er grote verschillen in de brede welvaart tussen verstedelijkte en niet-verstedelijkte gebieden. Over het algemeen is de brede welvaart in het landelijke gebied hoger dan in de steden.

We hebben klimaatverandering zo ver uit de hand laten lopen dat drastisch ingrijpen onvermijdelijk is, betoogt Jac Nijssen. Een grote en groeiende groep klimaatintellectuelen staat klaar om het stuur te grijpen. Maar de haalbaarheid van de noodzakelijke transitie wordt zwaar overschat. De huidige onmachtige governance handhaven en de samenleving in hoog tempo uitstootloos maken zijn niet te combineren. De keuze die overblijft is die tussen revolutie of rantsoen.

Het tweede prentenboek uit de Koos de Koala boekenreeks is er: ‘Een schild voor Soof.’ Na het eerste avontuur van Koos over het thema ontbossing, strijdt de sympathieke klimaatheld in dit nieuwe verhaal op een speelse manier tegen de gevolgen van zwerfafval.

Bijna vier op de tien Nederlanders is zeer gemotiveerd om klimaatvriendelijke keuzes te maken. Dat blijkt uit de jaarlijkse Publieksmonitor Klimaat en Energie.

Voorbij duurzaamheid, op weg naar een ecorechtvaardige samenleving is een boek met verschillende gezichten. Het kritiseert het begrip duurzaamheid en alles wat daar omheen hangt als een wit/westerse bedoening. Met ecorechtvaardigheid daarvoor in de plaats stellen heeft Shivant Jhagroe een punt. Maar de manier waarop is ook een zwakte.

Klimaatvriendelijke gedragsverandering beperkt zich vrijwel volledig tot de rol als consument: biologisch eten kopen, water besparen en vaker met de trein. Andere rollen, bijvoorbeeld die van actief burger, staan nauwelijks op het netvlies, terwijl het rendement ervan vaak groter is.