like duurzaamnieuws op facebook
volg duurzaamnieuws op twitter
zoeken op duurzaamnieuws

Voedselakkoord als rem op duurzaamheid? Discussieer mee.

Van: op 19 oktober 2013

voedselakkoordDuurzaamnieuws publiceert regelmatig over de controverse tussen de agrofood industrie en de beweging voor duurzaam en gezond voedsel. Van Marcel Schuttelaar ontvingen we een column die in deze discussie niet onbelicht kan blijven; zijn bureau adviseert verschillende partijen in de foodsector inzake duurzaamheid en communicatie en hij is zeer goed ingevoerd in de materie.

We publiceren zijn column onverkort, gevolgd door een eerste reactie van hoofdredacteur Peter van Vliet. Wat vinden jullie als lezers? Reageer en doe mee aan deze discussie!

Voedselakkoord tussen zin en onzin

Het leven gaat soms wel erg snel. In de zomer kwamen een 15 tal leiders uit de foodwereld tot de conclusie dat er dringend behoefte is aan een helder punt op de horizon. Waar moeten we de komende jaren rekening mee houden bij het produceren, verkopen en leveren van gezond en duurzaam voedsel? Welke rol moet de overheid gaan spelen om goed eten voor alle consumenten, dus ook de lagere inkomens, tot standaard te maken? En hoe te voorkomen dat sommige bedrijven vals concurreren door er een zootje van te maken.

In een eerdere column suggereerde ik dat een voedselakkoord, in navolging van het energieakkoord, richtinggevend zou kunnen zijn. Met daarbij ook een rol voor de overheid om naleving van zo’n akkoord te faciliteren. Sinds kort verkondigen tal van food- en duurzaamheidsleiders dat zo’n akkoord nodig is. Bijvoorbeeld op de bonte hoeveelheid foodevents die dit najaar georkestreerd staan. Deze maand minstens elke dag één.

De afgelopen maanden heb ik nogal wat events bezocht. Zo ook de CEO-convention en Springtij. In beide figureerde Wubbo Ockels. In zijn strijd tegen kanker plaatste Wubbo de metafoor van zijn strijd tegen de kanker van de aarde. Centraal stond daarin zijn zoektocht naar duurzaamheid en dus naar echt gezond eten. Het gebeurt niet zo vaak dat een spreker mensen diep treft. Maar op beide meetings hield menigeen de ogen niet droog.

Nou ben ik niet zo makkelijk te ‘raken’ dus bleef ik me afvragen wat er nu precies gebeurde. Het ging duidelijk om meer dan een authentiek verhaal van een man die strijdt om te overleven. Ik zag dat er bij vele aanwezigen onderhuids een gevoelige snaar werd geraakt. Een soort verborgen hotspot van de huidige tijdsgeest en dan natuurlijk vooral van de wat oudere generatie. De angst voor ziekte, de herkenbaarheid van de ellende gezien in de eigen omgeving. De vrees dat ons huidige voedsel de schuld is van een groot deel van de kankersterfte. Die onzekerheid is kennelijk diepgeworteld en verklaart veel van de huidige foodhype.

Foodfetisjisme

Ik heb het dan ook nog niet zo gek meegemaakt. Het is collectief tot de Nederlandse media, beleidsmakers en maatschappelijke organisaties doorgedrongen dat de producenten van dit voedsel, de agrofood sector, een unieke positie hebben. Nationaal en mondiaal. En tegelijkertijd is het vertrouwen van de consument in grote delen van die sector tot onder het nulpunt gedaald. Zo ongeveer in lijn met de stemming over de politiek.

En net zo versnipperd als het politieke landschap geldt dat nu ook voor het foodfetisjisme. Van CEO tot buurvrouw, ik zie tot mijn verbijstering dat er tientallen wegen ingeslagen worden die kennelijk leiden naar echt gezond en goed eten. Geen brood, geen melk, geen vlees, geen pasta’s, geen suiker, geen fris, niets niet-biologisch…, de jaren 60 zijn weer terug. Alleen nu op grotere schaal. In de zoektocht naar echte gezondheid wordt een eigen koers in het doolhof van food-informatie gezocht.

En tot nieuw geloof bestempeld. Onder leiding van tal van nieuwe foodgoeroes die daar vervolgens weer hun boterham van maken. In onze geseculariseerde samenleving is er kennelijk royaal ruimte voor nieuwe religies. Dit heeft het gevaar dat we ons storten op de meest bizarre oplossingsrichtingen en de grote vraagstukken over het hoofd zien. Het gaat vaak om simpele vraagstellingen.

Gezond voedsel

Hoe krijgen we de groenteconsumptie weer omhoog? Die gaat immers, jaar in jaar uit, gewoon omlaag. Voorlichting of geen voorlichting. Hoe zorgen we ervoor dat kinderen niet teveel wennen aan zoet? Hoe zorgen we ervoor dat we wat gevarieerder gaan eten, dus niet elke dag vlees? En niet meer calorieën dan we dagelijks verbranden? En hoe zorgen we ervoor dat gezond eten betaalbaar is voor iedere consument en dat elke speler in de keten toch een faire prijs krijgt?

Probleem is dat alhoewel die vragen gênant simpel zijn, effectieve beantwoording daarvan wat minder eenvoudig is. Dat is niet te bereiken met cult-achtige hypes, maar slechts met langdurige gefocuste interventies. En die zijn in de regel wat minder mediageniek en worden dus vaak ‘overgeslagen’.

Ook de duurzaamheidsbeweging heeft zich sinds enkele jaren intensief op het thema gezond voedsel gestort. Positief is dat dit leidt tot veel elan en geweldige lokale initiatieven. Volop aandacht voor vers en natuurlijk eten. Voor de kracht van plantaardig. En voor voedsel dichter bij de consument. Complicatie is wel dat gezond eten daarmee bijna een soort maatschappelijke identiteit geworden is. Zoiets als je vleesliefhebber bent, ben je vast ook te dik en is dit uiteindelijk je eigen schuld. Groen Gezond kan ook elitaire trekjes krijgen.

Voedselakkoord

Kortom, ik stel voor dat we ons in eerste instantie vooral richten op het gezonder maken van ons voedsel. Voor alle inkomensklassen en dus voor alle burgers!! Daar halen we dan en passent ook de meest onduurzame kantjes van af. Dat regelen we dus in een keer.

Laten de agrofoodsector en maatschappelijke organisaties daar een deal –inclusief spelregels- over maken. Gesteund door de overheid. Die om te beginnen overigens eerst fors moet investeren in het weer op kracht krijgen van de NVWA. Te starten met extra menskracht en voldoende geld om de ICT van die club weer werkend te krijgen. 25 miljoen euro per jaar extra, s.v.p. Want je moet als overheid toch enigszins kunnen registreren of een bedrijf zich netjes en volgens de nieuwe deal gedraagt. En er een beetje gevoel voor hebben of de nieuwe spelregels het resultaat zijn van hype-achtige onzin of de basis vormen voor bewezen en broodnodige verbeteringsacties. Tijd dus voor een voedselakkoord, maar hou het simpel, zou ik zeggen.

Marcel Schuttelaar

 

Peter van Vliet reageert:

Beste Marcel, een voedselakkoord met alle partijen om tafel wordt al snel een fut- en kleurloos document waar de maatschappij niet wijzer of groener van wordt. Zie het recente energieakkoord. Tegengestelde belangen heffen elkaar in een gewichtloos evenwicht op.

Dat je de maatschappelijke stroming die met reden zoekt naar duurzamer en gezondere voeding alvast wegzet als hype en fetisjisme is een aardige voorbereiding op het neutraliseren er van in zo’n akkoord.

Ik onderschrijf echter de noodzaak van een langdurige en gerichte interventie. ‘Complicatie is wel dat gezond eten daarmee bijna een soort maatschappelijke identiteit geworden is.’  schrijf je.

De echte complicatie is volgens mij dat de foodindustrie via jarenlange communicatie en reclame voor ongezond junkfood het beeld heeft neergezet dat de consumptie ervan leidt tot een maatschappelijk wenselijke identiteit; de Big Mac als symbool van succes en welvaart. Daar kan zelfs Popeye niet tegenop, die zo’n tachtig jaar geleden als populaire, gespierde tekenfilm-marinier, de spinazieconsumptie in de VS met zo’n dertig procent omhoog joeg.

Zie ook de kracht van de reclame in opkomende economieën: het eerste wat veel mensen doen als ze een paar centen hebben verdiend, is een Big Mac en een flesje Coca Cola kopen (McDonalds en Coca Cola zijn vaak de eerste westerse adverteerders in die landen). Kijk mij, nu ben ik rijk! Om in no time ook te dik te worden (ook een teken van welvaart in veel culturen, dus met een versterkend effect).

Communicatie werkt; het is maar wat je communiceert.

‘Kortom, ik stel voor dat we ons in eerste instantie vooral richten op het gezonder maken van ons voedsel. Voor alle inkomensklassen en dus voor alle burgers!! Daar halen we dan en passent ook de meest onduurzame kantjes van af. Dat regelen we dus in een keer.’ zeg je verder.

Waarom draai je de zaken om? Duurzame en biologische voeding is per definitie gezonder. Precies door het wegzetten van de duurzaamheidbeweging als cult, hype en fetisjisme creëer je het frame waarin de industrie uiteindelijk voorlopig niets hoeft te doen. Immers: als de argumenten van die duurzaamheidfreaks niet van toepassing zijn, doen we het als industrie eigenlijk best goed…Vervolgens schuif je de NVWA de rol toe om echt duurzame ontwikkelingen zolang mogelijk tegen te houden, analoog aan het proces in de duurzame energie.

Leve de vrije markt. En wanneer die een kant op gaat die ons belang niet dient, stoppen we de boel af met een akkoord. Dat vind ik de onzin er van.

Lees meer over: ,

Meer artikelen uit de categorie: Opinie



 

Reacties: (9)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Rinie van der Zanden schreef:

    Convenanten sluiten betekent met allemaal belangen rekening houden. De belangen van de industrieel geworden veehouderij is gigantisch. Nou, dan weten we het wel. Ik kies voor het eigen gezonde verstand en terug naar de menselijke maat. Laten we alle tegenstrijdige onderzoeken, waardoor nooit echte keuzes worden gemaakt, maar verder laten voor wat ze zijn en elkaar als consument inspireren tot een eigen radicaal besluit, namelijk overschakelen op zoveel mogelijk plantaardig voedsel, zonder kunstmest en onbespoten. Fruit, ( blad)groente, peulvruchten, noten en zaden. Kortom alles wat leeft, in de grond heeft kunnen groeien en waar de bodem, de zon en de regen de vitaminen en mineralen en sporenelementen heeft ingebracht. Zonder kunstmest en zonder bestrijdingsmiddelen dus, want dat doodt het natuurlijk groeien van de planten en maakt ze zelfs kwetsbaar niet-vitaal en vernielt ook nog eens de bodemvruchtbaarheid en het water. Ons lange spijsverteringsstelsel is bovendien beter ingericht op plantaardige eiwitten en vetten dan op dierlijke. Voor de Nederlandse industriële veehouderij is momenteel een grondbeslag elders in de wereld nodig van tweemaal het eigen totale landbouwareaal, namelijk voor al het plantaardige veevoer dat de dieren te eten krijgen. Laten we al die landbouwgrond voor 3/4 gaan bestemmen voor het verbouwen van plantaardig voedsel voor mensen in plaats van andersom: voor diervoer. Het is beter om die arealen direct te gebruiken voor mensenvoedsel in plaats van via de magen van dieren, die ook nog eens compleet hun natuurlijke behoeften en leefwijze wordt afgenomen. De nieuwe vorm van slavernij. Als de radicale inkrimping van de industriële veehouderij over de hele wereld systematisch ingezet wordt zal pas echt de honger uit de wereld verdwijnen en de welvaartsziekten drastisch afnemen. We moeten als consumenten met onze vork en mes die productiewijze steunen, waar we ons 100% verantwoordelijk voor willen maken en ons geweten hierbij dus laten spreken. Vervolgens onze eigen keuze doorgeven aan ieder in onze eigen omgeving / sociale netwerrk die zich ook verantwoordelijk weet voor zijn/haar eigen gezondheid, die van zijn/haar kinderen en toekomstige generaties. En voor een beter leven voor de dieren, de natuur en het milieu.

  2. Joost Pierrot schreef:

    Ik sta volledig achter de opvatting van Marcel Schuttelaar.
    Echter, het moet tevens internationaal aangepakt worden: De Unilevers, Coca Cola’s en McDonalds’ moeten meedoen, alsmede de EU (en FAO,…).
    Natuurlijk is bio en Fairtrade het beste, maar daarmee alleen lukt het niet!

  3. Mary Ritsema schreef:

    Alleen al het feit dat hier wordt besproken hoe we ons voedsel gezonder kunnen maken is al een goede zaak. Marianne Kuipers haar verhaal is oplossingsgericht en ik denk daardoor het sterkst.

    De lokale boer met zijn winkel neemt een behoorlijke vlucht, gelukkig maar. In mijn omgeving merk ik dat het bewustzijn voor gezonde voeding toeneemt.

    De overheid zou echter wel maatregelen kunnen nemen om zaken als zoet- smaak en kleurstoffen aan banden te leggen. Te vaak zit er suiker in producten waar het niet in hoort. Wetgeving op dit gebied kan helpen om te voorkomen dat kinderen en volwassenen hier ongewild teveel van binnen krijgen.

    Politici zouden zich kunnen abonneren op de nieuwsbrief van Foodwatch en op basis hiervan zichzelf verrijken met kennis, die hen kan helpen gezonde politiek te bedrijven.

    De heer Zondervan houdt ook best een goed verhaal. Hoewel de scheidslijn tussen moedwillig je lichaam kapot maken en ongewild, maar wel veel gezondheidsproblemen hebbend, heel dun is. Er zijn mensen waar niet aan te tonen is waarom het lichaam slecht functioneert, ze zijn te dik, maar kunnen het niet veranderen, hoe graag ze het ook willen, en die mensen staan eigenlijk altijd in de kou.

    Notoire drank- en drugsgebruikers krijgen vaak meer steun, en daar volg ik Zondervan, dat mag wel een beetje minder.

    Mensen die echte problemen hebben zouden meer hulp moeten krijgen, zonder dat ze daarvoor hun eigen bijdrage hoeven aan te spreken.

  4. Marijke Kuipers schreef:

    Voedselakkoord voor wie, door wie?

    De discussie hierboven is interessant omdat deze een aantal trends aangeeft die laten zien dat de waarden onder ons handelen aan het verschuiven zijn. Mensen zijn op zoek naar echtheid, in alle lagen van het bestaan. Ik kreeg vandaag een concept rapport in handen, genaamd ‘consumenten aan het roer‘ waarin door de wetenschapswinkel van de WUR in opdracht van de consumenten coöperatie cc2 (verbonden aan voedselgemeenschap Lazuur) onderzocht is wat wensen zijn van consumenten ten aanzien van biologisch c.q. streekeigen voedsel in de Gelderse Vallei. Uit het onderzoek komt duidelijk naar voren dat er behoefte is aan meer streekeigen aanbod bij Lazuur als wel in supermarkten in de Vallei. Er is voornamelijk behoefte aan een groter aandeel biologisch geproduceerd streekeigen voedsel maar ook voor niet biologische maar wel duurzaam geproduceerde producten is een markt. Er blijkt veel te winnen in de categorie niet-kopers die zegt vaak niet te weten of ze wel eens streekeigen producten kopen maar positief staan tegenover streekeigen producten. Herkenbaarheid, bereikbaarheid voornamelijk in supermarkten, en een niet te duur product kunnen mogelijk de markt vergroten. Maar dan moet het wel echt zijn. Als de industrie deze concepten uitwerkt zouden we echt met boeren uit de streek moeten werken, a la Gijs of Willem en Drees. In dit speelveld van consumenten die meer echtheid en streekeigen voedsel willen, is het voor bedrijven en organisaties lastig om een positie in te nemen, want die werken per definitie top-down, terwijl de trend bottom-up is. De ontwikkeling dat ons voedsel vooral via de agro-industrie komt is doorgeschoten en kent nu een kentering. Als diezelfde grote spelers een akkoord willen sluiten met andere grote partijen is dat op grote afstand van de veelheid aan nieuwe initiatieven op voedsel gebied die als paddenstoelen uit de grond komen. Ik bezocht als eens een Agrarische Natuur vereniging waar de boeren elkaars producten verkopen aan de regio en niet meer leveren aan de paar spelers in het midden van de voedselzandloper. Resultaat was dat de omzet voor de boeren omhoog ging. Boeren verdienen tenslotte ten opzichte van de nadere spelers in de keten nog altijd weinig tot negatief ten opzichte van hun vermogen, de andere spelers zitten op enkele tientallen procenten in de plus. Verkorting van de ketens leidt dus tot win-win voor boeren en directe afnemers, financieel, en in versheid. Vers is ook het voedsel dat consumenten steeds vaker in eigen of gemeenschappelijke permacultuurtuinen of CSA’s telen. De kortste keten.
    Het zijn niet allen consumenten(partijen) die andere manieren van werken inzetten. Boeren doen dat ook. Vanuit het Netwerk Vitale Landbouw en voeding horen we van boeren dat de bodem is uitgeput en hoe ze zoeken naar andere wijzen van produceren, die het bodemleven ondersteunen. En gezond maken. Zie de prachtige film ‘Dansen met gehoorde dames’ over Irene en Jan-Dirk van der Voort; deze melkveehouder werkt alleen nog met een natuurlijke wijze van produceren (geen kunstmest, geen medicijnen, koeien met hoorns etc) en heeft een goed rendabel bedrijf. Dit soort bedrijven worden omarmd door consumenten, los van de grote spelers.
    Kan een voedselakkoord dat ooit evenaren? Ik pleit voor (bio)diversiteit, waar de nieuwe initiatieven hun eigen plek in het voedselecosysteem innemen en verstevigen. Naast en soms met de grootschalige anonieme voedselproductie. Akkoord of niet. De bodem onder ons voedselbestaan kan dan gezonder worden.

  5. Harry van Trotsenburg schreef:

    We hebben een lange weg van leren voor de boeg.

    De beste manier om zeker te zijn van de voedselkwaliteit, is Eko en BD te kopen en het voedsel zelf thuis bewerken; koken bakken, braden.

    Natuurlijk hoeft je niet zover te gaan dat je ook je eigen graan maalt.

    Maar hoe minder het al bewerkt is des te kleiner is de kans op additieven

    Maar hoe minder bewerkt, des te minder kans heb je dat additieven de voedselkwaliteit negatief beïnvloeden.

  6. Douwe Beerda schreef:

    Mijn ervaring is, is dat je mensen gewoon de ruimte moet geven om zelf gezonder voedsel te kunnen verbouwen.

    Met Eetbaar Nederland (www.eetbaarnederland.nl)proberen we juist mensen te inspireren zelf aan de gang te gaan met het verbouwen van voedsel door ze praktische informatie aan te reiken, lokale netwerken te bieden, een online platform te geven waar ze vragen kunnen stellen en inspirerende films van mensen die al begonnen zijn met het verbouwen van lokaal, gezond en vers voedsel te laten bekijken.

    Ik moet zeggen dat deze methode zeer vruchtbaar lijkt te zijn. Ik ben zelf van wellicht een jongere generatie. Ik ben nu 30 en ben eerlijk gezegd helemaal klaar met de bureaucratie van overheden. Het is de tijd voor actie inmiddels en als je mensen van dienst kunt zijn bij het zelf actie laten ondernemen dan sla je volgens mij spijkers met koppen!

  7. T. Zondervan schreef:

    Met jullie allebei ben ik het deels eens, laat ik dat voorop stellen.
    Maar het probleem zou bij de wortels aangepakt moeten worden en dat is zo makkelijk nog niet.

    Immers:
    *Mensen hebben het ‘recht’ ongezond voer te eten en daar vervolgens allerlei gezondheidsproblemen aan over te houden, nu of in de toekomst..
    *Mensen hebben het ‘recht’ zich niets aan te trekken van allerlei (inmiddels inderdaad een oerwoud) goede adviezen, als meer groenten, fruit eten etc. en hun eigen pad te kiezen.
    *Mensen hebben het ‘recht’ achter iedere ‘goeroe’ of voedseldominee aan te lopen. Wat is er immers makkelijker iemand te ‘volgen’ i.p.v. zelf na te denken of je verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen gezondheid? Kan je de ander de schuld nog geven ook! Is van alle tijden!

    De discussie die langzamerhand gevoerd zou kunnen worden is of we nog wel solidair willen wezen met mensen die willens en wetens hun gezondheid in de waagschaal stellen. Gevaarlijke sporten bv. of bewust, of niet willen wetend, altijd maar slecht of eenzijdig voedsel (laten) eten bv.
    Maar dan dringt meteen de vraag zich op: Hoe controleer je dat allemaal en waar leg je de grens??

    Een andere discussie die ook over de ‘wortels’ van het probleem zou moeten gaan is of en hoe we echt! (als burgers) kunnen (laten, onafhankelijk!!!) controleren wat wel en niet gezond is? Als een broccoli van 10 jaar geleden 5x zoveel vitaminen etc. leverde dan de broccoli van nu (door kunstmest, door zaadmanipulaties etc), deugt er dus ook niets meer van de voedselinname adviezen immers. Is melk echt wel zo gezond? Is vlees wel nodig?

    De opbrengsten van zaden die genetisch gemanipuleerd zijn, en inmiddels schijnt (!) zo’n 3/4 van de zaden dat te zijn ‘overkomen’ door clubs als Monsanto, en die niet de verwachte opbrengsten, wereldwijd, geleverd hebben die beloofd worden en werden…Wat kunnen wij als (graag beetje gezond levende) burgers doen deze ontwikkelingen tegen te houden, als een zeer groot deel van de bevolking dat helemaal niets uitmaakt en daartegen niet ageert?

    Moeten we als ‘weldenkende’ burgers ketens die slecht voedsel/vlees leveren (weten we dat allemaal wel?) boycotten?

    Ik geloof niet in een akkoord, we hebben immers gezien wat een klimaat-, armoede-, energieakkoord oplevert. Dat is vragen om energie- en geldverslindende oeverloze discussies.
    Ik geloof wel dat we, als brave, belastingbetalende burgers, van onze Overheid kunnen eisen! dat zij toeziet op naleving van juiste controle op veiligheid van ons water/voedsel. Een probleem daarbij is dat eerst opnieuw deels vastgesteld moet worden wat echt “goed” voedsel is.
    Daarnaast denk ik dat het ophouden van het geven van subsidies
    op landbouw de concurrentieposities verbetert onderling, waardoor de boer de ‘werkelijke’ prijs kan krijgen. Belast desnoods maar onnodig wereldwijd en landelijk vervoer van voedsel, is niet alleen duurzamer, maar stimuleert ook meer lokaal geproduceerd voedsel.
    Hef een tax, op aangetoond slecht voedsel, dat kan in een pot komen waar bepaalde welvaartsziektes en hun oorzaken beter voor het voetlicht gebracht kunnen worden.
    Verder ben ik van mening, misschien wat hard overkomend, dat mensen die aantoonbaar hadden kunnen weten dat wat zij doen met hun lichaam, door dat bv. stelselmatig zwaar over te belasten met of beweging (gevaarlijke sporten) of voedsel (ook drank en roken etc), en daar is geen geestelijke reden voor aan te voeren (bv. zwakbegaafdheid), dat zij zelf opdraaien voor de schade die zij zichzelf of hun kinderen aangedaan hebben.
    Bij jongeren stijgt het aantal diabeten hard, de ouders zijn er verantwoordelijk voor, zij krijgen dat kind en moeten het voeden, niet de samenleving als geheel. Scholen dienen geen slecht voedsel te verkopen op straffe van een boete.
    ((Hoezo, moet ik als burger solidair blijven zijn met een recidiverend comazuipertje van 14 jaar? 1x uit de verzekering betaald OK, 1x gedwongen hulpverlening OK, ook voor de ouders OK, maar daarna draaien de ouders en het kind (krantenwijkje?/vakantie overslaan?) er zelf maar voor op!))

    M.a.w. maak de mens, de ouder, zelf zoveel mogelijk weer verantwoordelijk voor zijn eigen acties en laat hem zelf de gevolgen betalen, maar bescherm hem wat door overheidsondersteuning door juiste voorlichting, de berichtgeving en blijven onderzoeken wat er precies in ons voedsel zit!
    Bekostig dat laatste allemaal uit een tax op aangetoond ‘slecht(er)’ voedsel (bv. suiker-waren, snacks, frisdranken, zout, roken, alcohol etc) en onnodig vervoer van voedsel wat ook in de regio verbouwd zou kunnen worden.

  8. Peter van Vliet schreef:

    Marcel, de logica achter de tweedeling tussen de mate waarin arm en rijk zich gezond voeden zul je waarschijnlijk vinden in de mate waarin mensen in staat zijn informatie kritisch te toetsen en om gedrag aan te nemen dat hun op langere termijn voordeel biedt.

    Dat soort gedrag vergt kennis en training, precies wat je meekrijgt in een hogere opleiding. Die weer zorgt voor hoger inkomen. Voor een paar bijkomende effecten moeten we denk ik te rade bij de psychologie.

    Of de overheid de juiste partij is om ongewenst voedingsgedrag te beïnvloeden is maar heel de vraag. Dat zou ze behoren te zijn. Maar ze is ook een koele rekenaar. Tabak werd pas echt aangepakt toen de maatschappelijke kosten van de gezondheidsschade groter dreigden te worden dan de inkomstenderving uit accijnzen. Gezond eten is heel vaak ook een kwestie van minder eten. En dus inkomstenderving voor de overheid en de industrie. Idem als het gaat om beperking van reclame.

    Aan de andere kant is het absoluut waar dat er ook zat partijen zijn die uit de angst voor ongezondheid een slaatje willen slaan.

    Misschien moeten we onze overheid dan maar eens voorrekenen wat de werkelijke kosten zijn van obesitas en diabetes, en de andere ‘welvaartsziekten’. Om vervolgens in te zetten op sturing middels vet- en suikerheffingen. Dan zou het nog wel eens snel kunnen gaan.

  9. M Schuttelaar schreef:

    Grappig, je stellingname. Met veel van je punten ben ik het eens. Bv over de rol van marketing mn in veel opkomende economieen. Met jou ben ik van mening dat meer plantaardige voeding, meer herkenbaar voedsel (volkoren etc.) een goede invloed kan hebben op de gezondheid. Ik zie gelukkig wel de opkomst van duurzaam voedsel maar nog niet dat de burgers gezonder worden. Dat wil zeggen, de hogere inkomensklassen wel, de lage SES niet. Dat verschil wordt juist groter. Vandaar mijn pleidooi, waarbij ik juist de overheid een rol toeken als poortwachter om te voorkomen dat zo’n accord in vrijblijvendheid vervalt. Daar gebruikten we vroeger de Warenwet voor. Dat was zo gek nog niet.
    Voor duidelijkheid, ik heb het nog maar eens nagelezen, ik vind de (lokale) food/duurzaamheidsbeweging krachtig en en blij met veel van de initiatieven. Maar ik zie ook tal van gezondheidsgoeroes opstaan. Daar ben ik minder blij mee. Omdat het afleidt van de hoofdzaak, meer groente en fruit, meer plantaardig, minder snoepen en snacken en dus calorieen, etc. etc. En dat dan ook voor het armere deel van onze populatie.