Volg Duurzaamnieuws op Google News | Discover | of als voorkeursbron op Google
Bij Santiam Pass in Oregon verandert Lost Lake elke zomer van een meer in een grasveld. Pogingen om het gat op de bodem te dichten mislukten telkens, en dat is misschien maar goed ook.
Een van de lavapijpen waar het water van Lost Lake in Oregon door wegloopt. Foto: iStock – Credit:joshuaraineyphotography
Een afvoerputje van zo’n twee meter breed is al lastig genoeg als er een plas water omheen staat, laat staan wanneer er een meer van twintig hectare achter zit. De hoofdrol is voor Lost Lake in Linn County, nabij Mount Jefferson, niet voor het gelijknamige meer bij Mount Hood, dat niet elk jaar leegloopt. De opening blijkt een lavabuis: een overblijfsel van oude lavastromen, waarbij een verharde buitenlaag een tunnel voor hete lava achterliet. Dat natuurlijke afvoersysteem raakt mogelijk aan grondwater en aan de vraag wat er met nabijgelegen wegen gebeurt als iemand het alsnog zou afsluiten.
In de winter wint het water
In de natte maanden werkt het gat tijdelijk niet snel genoeg. Regen- en smeltwater stromen dan sneller Lost Lake in dan de lavabuis ze kan afvoeren, waardoor er weer een volwaardig meer ontstaat.
Dat ritme keert elk jaar terug. Jude McHugh, woordvoerder van het Willamette National Forest, zegt dat niemand weet hoe lang de afvoer er al zit, omdat die er zolang mensen zich herinneren deel van het landschap is. Zodra de zomer droger wordt, verliest het meer die strijd en blijft een groen veld achter.
De tunnel kwam uit een oude lavastroom
Een lavabuis ontstaat wanneer de buitenkant van een lavastroom afkoelt en hard wordt, terwijl hete lava daaronder nog doorstroomt. Als die stroom uiteindelijk stopt, blijft een holle tunnel over. Bij Lost Lake vormt zo’n tunnel een natuurlijke afvoer onder de bodem.
Hoe diep de buis precies gaat en waar hij verderop uitkomt, is niet vastgesteld. Boswachters denken wel dat het water ondergronds wegzakt naar een grote grondwaterlaag die bronnen aan beide kanten van de Cascades voedt. De lavabuis kan daarmee deel uitmaken van het regionale watersysteem.
“We willen niet ingrijpen in natuurlijke processen en raden dat dan ook sterk af.”
Jude McHugh, woordvoerder van het Willamette National Forest
Dichtstoppen zou het probleem verplaatsen
Omwonenden hebben in de loop der jaren geprobeerd de afvoer te blokkeren. Dat lukte nooit blijvend, maar McHugh waarschuwde dat een succesvolle afsluiting waarschijnlijk juist voor overstromingen zou zorgen.
Het water moet namelijk ergens heen. Zonder ondergrondse uitweg kan het peil oplopen en kunnen nabijgelegen wegen problemen krijgen. Het jaarlijkse verdwijnen oogt vreemd, maar de omgeving is kennelijk al lang ingesteld op die afvoer.
Er zijn meer Lost Lakes, maar deze doet zijn naam eer aan
Alleen al in Oregon bestaan minstens negentien meren die Lost Lake heten. Het meer bij Santiam Pass is vermoedelijk het enige dat zijn water ieder jaar zo zichtbaar ziet verdwijnen.
Een ander Lost Lake bij Mount Hood, op ongeveer 100 km afstand, loopt niet leeg. Wie het bijzondere meer zoekt, moet bij Santiam Pass zijn, in de buurt van Mount Jefferson.
- Oppervlakte: ongeveer 20 hectare
- Hoogte: 1.214 meter
- Ligging: Willamette National Forest, nabij Santiam Pass
Een ondergrondse route die je niet kunt volgen
Het is een opvallend voorbeeld van iets wat ook in Nederland voorkomt: water verdwijnt niet zomaar, maar zoekt via bodem en ondergrond een andere route. Bij Lost Lake is die route ongewoon duidelijk zichtbaar, omdat het water door één opening wegloopt.
De lavabuis ligt in een vulkanisch gebied, waar oude lavastromen het landschap hebben gevormd. Niemand heeft het verloop van de tunnel in kaart gebracht, en daarom blijft onduidelijk hoeveel water er ondergronds verder stroomt voordat het weer als bronwater aan de oppervlakte komt.
Over het onderzoek
De exacte diepte en loop van de afvoer onder Lost Lake zijn niet vastgesteld. Er is geen peer-reviewed studie die deze lavabuis volledig in beeld brengt. Het jaarlijkse grasveld bij Santiam Pass, op 1.214 meter hoogte, blijft voorlopig een natuurlijk verschijnsel dat zich elk nat seizoen weer omdraait.
