Volg Duurzaamnieuws op Google News | Discover | of als voorkeursbron op Google
In het Alaskaanse Whittier woont vrijwel de hele stad in Begich Towers, een woontoren die in 1957 werd voltooid. De 272 inwoners uit de laatste volkstelling delen er meer dan alleen een dak boven hun hoofd.
Begich Towers in Whittier, Alaska, het appartementengebouw dat als centrum van het dorp dient. Beeld: sf-dvs, CC BY 2.0, via Wikimedia Commons.
In Whittier valt jaarlijks zo’n zes meter sneeuw en jagen windstoten tot 90 kilometer per uur over het water. In het plaatsje in Alaska, op 93 kilometer van Anchorage, speelt bijna het hele dagelijkse leven zich af in één woontoren. In Begich Towers zitten behalve appartementen ook een buurtwinkel, kliniek, postkantoor, kerk en zelfs het stadsbestuur, terwijl de school via een tunnel bereikbaar is. De stad is bovendien alleen over de weg te bereiken via de 4,3 kilometer lange Anton Anderson Memorial Tunnel.
Een dorp dat in een lift past
Begich Towers telt honderdvijftig woningen: twee- en driekamerappartementen, aangevuld met eenpersoonskamers. De inwoners noemen Whittier The Town Under One Roof.
Wie beneden de lift uitstapt, kan er ook de wasserette en het politiebureau vinden.
- 150 appartementen en eenpersoonskamers
- een wasserette en politiebureau in hetzelfde gebouw
- dagelijkse voorzieningen op loopafstand, vaak letterlijk een paar gangen verder
De toren begon als Hodge Building
De woontoren werd in 1957 voltooid als het Hodge Building, vernoemd naar kolonel Walter William Hodge. Het was destijds bedoeld voor militair gebruik. Pas later kreeg het gebouw de naam Begich Towers.
Die naam verwijst naar politicus Nick Begich. Hij verdween in 1972 tijdens een vlucht tussen Anchorage en Juneau; na een zoektocht zonder resultaat werd hij dood verklaard.
Goed om te weten
Whittier ligt aan Passage Canal, een smalle inham die uitkomt op de Golf van Alaska.
De oude ‘stad onder één dak’ viel stil
Begich Towers was niet het eerste kolossale gebouw van Whittier. Het Buckner Building was al in 1953 klaar en kreeg destijds de bijnaam city under one roof, omdat er zoveel functies onder hetzelfde dak zaten.
Dat Buckner Building werd uiteindelijk verlaten en raakte in verval. De huidige toren nam de rol van centrum van het dorp over, met wonen en voorzieningen die in veel andere plaatsen over allerlei straten verspreid liggen.
Whittier werd in 1969 officieel een stad, nadat het Amerikaanse leger de haven had verlaten.
De tunnel bepaalt het ritme van de dag
De Anton Anderson Memorial Tunnel is een enkelbaans tunnel voor trein én wegverkeer. Hij is de langste gecombineerde spoorweg-wegtunnel van Noord-Amerika.
In 2000 werd de tunnel aangepast voor autoverkeer. Daardoor kreeg Whittier een verbinding met het wegennet, al blijft aankomen en vertrekken afhankelijk van één smalle doorgang door de bergen.
Bewoner Miller legt uit dat het weer ook invloeden van ver weg meebrengt: “We krijgen veel uitlopers van tyfoons uit Japan en Thailand.”
Compact wonen, maar dan extreem
Voor Nederlandse steden is Whittier geen blauwdruk die je één op één kunt kopiëren. De toren laat zien wat er gebeurt als woningen, zorg, winkels en publieke diensten dicht bij elkaar zitten: veel dagelijkse ritten verdwijnen uit het schema.
De verbinding met de school loopt via een tunnel aan de voet van de westtoren. Kinderen hoeven daardoor bij slecht weer niet naar buiten om in de klas te komen.
De voorzieningen in Begich Towers laten zien dat compact bouwen ook gaat om de vraag welke plekken je vlak bij huis wilt hebben, van een kliniek tot een loket van het stadsbestuur.
