Een baanbrekend nieuw onderzoek onthult voor het eerst hoe enorme het aantal vissen is dat elk jaar wordt gevangen als het verbazingwekkend hoge aandeel daarvan dat wordt gebruikt voor vismeel en olie, die meestal worden gevoerd aan boerderijdieren.
Het tijdschrift Animal Welfare publiceerde Estimating global numbers of fishes caught from the wild annually from 2000 to 2019 als de eerste collegiaal getoetste studie die een schatting maakt van de omvang van de vangst in het wild en de enorme gevolgen van de moderne visserijpraktijken voor het welzijn van mensen. In het onderzoek wordt bewijs aangehaald dat, hoewel algemeen wordt aangenomen dat vissen gevoel hebben, in het wild gevangen vissen over het algemeen onbedwelmd worden gedood en gedurende lange perioden tijdens en na de vangst onder zeer slechte welzijnsomstandigheden lijden.
Het onderzoek is mede geschreven door onderzoeksmanager Phil Brooke van Compassion in World Farming en hoofdauteur Alison Mood van Fishcount en concludeert dat:
- Jaarlijks wereldwijd 1,1 tot 2,2 biljoen* wilde vissen worden gevangen
- In het wild gevangen vissen 87% uitmaken van alle gewervelde dieren waarvan is gemeld dat ze worden gebruikt voor voedsel of diervoeder in 2019 (berekend op basis van FAO-statistieken)
- Schokkend genoeg wordt ongeveer de helft van alle gevangen vissen – tussen 490 en 1.100 miljard voornamelijk kleine individuen – gebruikt voor de reductie tot vismeel en olie, die meestal worden gevoerd aan landbouwdieren in plaats van aan mensen
- Kleine vissen spelen een essentiële rol aan de basis van het mariene voedselweb. Door vangstbeperkingen in te stellen die het bredere ecosysteem beschermen, kan het aantal gevangen kleine vissen worden verminderd en kan de totale vangst met 150 tot 330 miljard vissen worden teruggebracht.
Het onderzoek wijst op gegevens uit de industrie waaruit blijkt dat 70% van het vismeel en 73% van de visolie in de aquacultuur wordt gebruikt als voer voor gekweekte vis en schaaldieren. Verder beveelt het onderzoek de ontwikkeling aan van zachtere vangstmethoden, waaronder humane slacht, samen met het aannemen van beleid om het aantal gevangen vissen te verminderen, wat zowel het behoud als het welzijn van de vis ten goede zou komen.
Duizelingwekkende aantallen
Phil Brooke gaf als commentaar: “Onze laatste Fishcount-studie werpt licht op de duizelingwekkende aantallen wilde vissen die jaarlijks gevangen worden, met ethische implicaties voor zowel visserij- als viskweekpraktijken. Ten eerste is het welzijn van in het wild gevangen vissen zowel tijdens als na de vangst zeer slecht. Elke individuele vis – groot of klein – kan pijn voelen, net als andere dieren, maar toch lijden ze onder een zeer slecht welzijn tijdens de vangst en worden ze onverdoofd gedood. Dit moet dringend worden aangepakt.
“Ten tweede is de enorme omvang van het gebruik van kleine vissen met gevoel om gekweekte dieren, meestal kweekvissen, te voeden een ander krachtig argument om minder vissen te vangen voor verwerking tot vismeel en olie. Het zou veel efficiënter zijn – en ten goede komen aan dieren, mensen en onze planeet – als we er meer in zee zouden laten en het grootste deel van de nog gevangen vissen aan mensen zouden voeren.”
Compassion in World Farming stelt al lange tijd dat een duurzame aquacultuursector lager in de voedselketen zou kweken en niet afhankelijk zou zijn van vismeel en olie uit speciaal gevangen wilde vis. Meer dan 90% van de onderzochte wilde vis ‘voorraden’ worden overbevist of op hun maximale opbrengst bevist en aquacultuur wordt vaak aangeprezen als een oplossing. Een groot deel van de moderne viskwekerijen produceert echter carnivore vis, zoals zalm, forel of tonijn. Deze vissen worden meestal gehouden in intensieve systemen waar ze een dieet krijgen dat bestaat uit in het wild gevangen vis, wat direct bijdraagt aan de druk op de wilde populaties.
440 vissen voor 1 zalm
Er zijn naar schatting 440 in het wild gevangen vissen nodig om één gekweekte zalm te kweken en ongeveer 90% van de in het wild gevangen vis die in voeders wordt gebruikt, kan rechtstreeks aan mensen worden gevoerd. Dit is inefficiënt – als zalm wordt gevoerd, komt slechts 28% van deze hoogwaardige proteïne in menselijk voedsel terecht. Dit kan een negatieve invloed hebben op de voedselzekerheid, vaak in toch al kwetsbare gemeenschappen.
Vorig jaar lanceerde de dierenwelzijns- en milieu-ngo een nieuw rapport, Rethinking Aquaculture: for people, animals and the planet, waarin de noodzaak werd benadrukt om over te stappen van intensieve visproductie naar kweek lager in de voedselketen om het dierenwelzijn te verbeteren, vervuiling te verminderen, het gebruik van antibiotica te verminderen en een duurzamere industrie te creëren.
Blijf op de hoogte met de nieuwsbrief. Meld je hier aan.
( Je kunt ons ook steunen door lid te worden of te doneren )
