Volg Duurzaamnieuws op Google News | Discover | of als voorkeursbron op Google
Achter zwarte ijzeren hekken in Northumberland groeit een verzameling van zo’n 100 giftige, bedwelmende en verdovende planten. De Poison Garden bij Alnwick Castle laat je alleen onder begeleiding binnen, met één harde regel: niet aanraken, ruiken of proeven.
Een voorbeeld van een giftige plant in de Poison Garden. Foto: iStock – Jens Otte
Wie tijdens een tuinwandeling gedachteloos aan een bloem ruikt of een blad tussen zijn vingers wrijft, verwacht geen doodshoofd op een waarschuwingsbord. Bij Alnwick Castle staat er wel een, met de boodschap: “These Plants Can Kill”. De Poison Garden werd bedacht door Jane Percy, de Hertogin van Northumberland, die The Alnwick Garden in 2001 als liefdadigheidsinstelling liet aanleggen rond het eeuwenoude familiekasteel. Tussen wolfskers, scheerling en reuzenberenklauw groeien ook cannabis, coca en papaver, en bezoekers die waarschuwingen negeerden zijn er al bewusteloos aangetroffen.
De planten staan er niet voor de sier
De verzameling is breder dan de bekende gifklassiekers. Er groeien ook planten waar strychnine uit wordt gewonnen, een stof die al in kleine hoeveelheden gevaarlijk kan zijn. Dat mengsel van dodelijke en verdovende soorten maakt de tuin ongewoon.
Reuzenberenklauw laat goed zien dat gevaar niet altijd in een bes of wortel zit. Het sap kan bij huidcontact ernstige brandwonden veroorzaken, ook al ziet de hoge plant er op het eerste gezicht tamelijk onschuldig uit. In de Poison Garden staat hij als waarschuwing voor wat er buiten een kasteelmuur net zo goed kan groeien.
Goed om te weten
De collectie omvat ook cannabis, cocaplant en papaver. Die staan er vanwege hun verdovende werking, terwijl andere soorten in de tuin vooral berucht zijn om hun giftigheid.
Een regel negeren kan genoeg zijn
Giftige planten achter afrasteringen in een Engelse tuin met een rood waarschuwingsbord ‘Danger Keep Out’. Beeld: Wikimedia Commons.
Bezoekers zijn al bewusteloos aangetroffen nadat zij de regels hadden genegeerd en aan planten hadden geroken.
Je hoeft niet per se iets op te eten om risico te lopen. Sommige planten bevatten stoffen die via geur, sap of aanraking problemen kunnen geven, en daarom houden gidsen bezoekers op afstand van de beplanting. De zwarte hekken zijn de grens tussen kijken en erbij komen.
De tuin zet in op kennis in plaats van stoere proefjes. Wie er rondloopt, krijgt te zien dat dezelfde plantenfamilies die in verhalen over heksen, vergiftigingen en verdovende middelen opduiken, gewoon bladeren en bloemen kunnen hebben die er aantrekkelijk uitzien.
Een kasteel met een familiegeschiedenis van 700 jaar
Alnwick Castle is al meer dan 700 jaar in handen van de Percy-familie, de hertogen van Northumberland. Rond dat kasteel liet Jane Percy in 2001 The Alnwick Garden aanleggen.
Dat tuinproject kreeg de vorm van een liefdadigheidsinstelling, geregistreerd onder nummer 1095435. De Poison Garden is daar een vast onderdeel van, naast de andere tuinen op het terrein.
De keuze voor giftige planten was een bewuste afwijking van het klassieke beeld van een keurige siertuin. Waar veel tuinen vooral kleur en rust moeten bieden, laat deze collectie zien dat planten ook kunnen verdoven, verwonden of doden. The Alnwick Garden houdt de Poison Garden apart van de rest van het terrein.
Ook buiten Northumberland groeit het gevaar gewoon mee
In Nederland kennen we reuzenberenklauw ook, en de plant laat zien waarom je onbekend groen beter niet gedachteloos plukt, kneust of gebruikt als speelplek.
Dat geldt voor kinderen en huisdieren, die bladeren of bessen soms eerder interessant dan verdacht vinden. De Poison Garden maakt dat risico zichtbaar met een collectie van ongeveer 100 plantensoorten, allemaal op één afgebakende plek bij Alnwick Castle.
Over de tuin
De exacte openingsdatum van de Poison Garden zelf is niet bekendgemaakt, maar de tuin hoort bij het bredere project dat Jane Percy in 2001 begon. Toegang blijft gebonden aan begeleide rondleidingen, zodat bezoekers de planten van dichtbij kunnen zien zonder er zelf aan te komen.
Langs de zwarte poort blijft één regel gelden: aanraken, ruiken en proeven zijn verboden, ook bij de ongeveer 100 soorten die er sinds 2001 groeien.
