57 landen kwamen samen in het Colombiaanse Santa Marta om te praten over het einde van het fossiele tijdperk. Er werden mooie woorden gesproken, een historische routekaart gepresenteerd, en een nieuw wetenschappelijk panel gelanceerd. De sfeer was hoopvol. Het momentum was er.
Maar niet meer dan 20% van de fossiele producenten zat aan tafel. En het meest concrete resultaat? Landen worden aangemoedigd om nog eens na te denken over tijdlijnen voor uitfasering van fossiel. Iets wat milieuorganisaties al 25 jaar lang roepen.
Tuvalu is een staatje dat bestaat uit een handjevol eilanden midden in de Stille Oceaan, en een van de minst bereikbare plekken in de wereld. Het land verdwijnt letterlijk onder water door de stijgende zeespiegel. Symbolisch gezien is het dus de perfecte locatie voor een klimaatconferentie.
Praktisch gezien is het een logistieke nachtmerrie.
Vanuit Europa kom je er alleen maar met drie opeenvolgende vluchten, via een grote hub als Londen, dan Fiji, en dan nog een laatste kleine vlucht naar het eiland Funafuti. Reken op 30 tot 45 uur reistijd. In de praktijk ben je al snel twee à drie dagen onderweg. Enkele reis.
De rekening
Vliegtickets kosten al snel tussen de €2.000 en €5.000. Boek je last minute, dan kan dat oplopen tot €9.000 of meer. Maar dat is niet eens het meest schokkende getal.
Een retourvlucht van Londen naar Tuvalu stoot naar schatting 4 tot 7 ton CO₂ uit per persoon. De gemiddelde wereldburger produceert ongeveer 4 ton co2 per jaar. Eén trip naar een klimaatconferentie kan dus meer uitstoten dan een gemiddeld mens in een heel jaar produceert.
Zie je het voor je: afgevaardigden, onderhandelaars, journalisten, lobbyisten en waarnemers. Allemaal invliegen. Allemaal weer naar huis vliegen. De cumulatieve klimaatvoetafdruk van zo’n conferentie is simpelweg niet te negeren. Die laat Tuvalu letterlijk nog sneller de zee in zakken.
Dit is geen nieuw probleem, maar Tuvalu maakt het extra wrang. Amnesty International zei het na Santa Marta zo: “Dertig jaar lang hebben de COP’s verzuimd de grondoorzaken van de klimaatcrisis rechtstreeks aan te pakken.” Santa Marta ontstond juist omdat de reguliere klimaattoppen niet leverden. En toch blijft het format hetzelfde: iedereen invliegen, vergaderen, naar huis vliegen.
Harde beslissingen werden ook in Santa Marta uitgesteld. Financiering blijft onopgelost. Bindende afspraken zijn er nog altijd niet. Maar de boekingen voor de vliegtrip naar volgende top kunnen alvast beginnen.
Misschien denk je dat we overdrijven. Probeer dit dan eens:
Ga naar Google Maps,
zoek Tuvalu,
probeer het te vinden.
Een ironisch plaatje
Er zit iets moois in het idee van een klimaatconferentie in Tuvalu. Geen enkele plek maakt de urgentie zo tastbaar als een land dat zich voorbereidt om letterlijk te verdwijnen. Dat beeld is krachtig. Dat verhaal moet verteld worden.
Maar moeten we er werkelijk allemaal fysiek naartoe vliegen om dat te begrijpen? Het meest kwetsbare land ter wereld voor de gevolgen van klimaatverandering verdient gehoord te worden. De vraag is alleen of we er met z’n allen heen moeten vliegen om voor de zoveelste maal naar dat verhaal te luisteren.
Om de privacy van de gebruikers van Duurzaamnieuws.nl zo goed mogelijk te beschermen plaatsen we geen tracking cookies op de site. Meer over cookies en privacy vind je in ons privacy reglement.
