De komst en het snelle vertrek van Donald Pols bij Tata Steel waren groot nieuws. Maar er was minder aandacht voor de inhoudelijke kant van de zaak.

In mijn vorige stukjes probeerde ik vooruit te kijken, naar wat we van duurzaamheid kunnen verwachten de komende tijd. Onder die zoektocht ligt eigenlijk een andere vraag: “Wat is een waardige toekomst?” Duurzaamheid gaat in de kern over behoud van waarde. Behoud van kwaliteit van leven in elke vorm. De vraag die we ons daar zelden bij stellen is: “Wat betekent dat eigenlijk, en voor wie?”

Het boek met de titel "What has gone wrong with Mitigation?" is een bundel van 24 analyses die ik sinds 2018 schreef over de internationale besluitvorming en bekvechterij rond klimaatverandering.

Nederlandse bedrijven willen verduurzamen en overstappen op elektriciteit, maar stuiten op een barrière: netcongestie. De gevolgen van het overvolle stroomnetwerk op piekmomenten worden steeds schrijnender. Inmiddels belemmert netcongestie niet alleen de verduurzaming van bedrijven, maar jaagt het ook ondernemingen het land uit, een dubbele verliespost.

Ook Tata Steel Nederland worstelt met de staalmarkt en het klimaatprobleem, en daarnaast ook nog met de gezondheid van haar buren. Er wordt onvoldoende geld verdiend om te kunnen investeren.

Nog niet zolang geleden spraken we over opwarming van het klimaat. Nu praten media en politici liever over klimaatverandering. Dat klinkt namelijk een stuk minder alarmerend. Klimaatverhitting is een stuk duidelijker.

Er is al veel gezegd en geschreven over Greta Thunberg die klimaatactivisme tijdens de demonstratie van 12 november in Amsterdam verbond met de Palestijnse zaak. Alleen al door de discussie daaromheen die ze veroorzaakt haalt ze de klimaatbeweging onderuit.

De schijt heeft de Haagse ventilatoren vol geraakt deze dagen, en de campagnes zijn nog niet eens begonnen. Wat moeten we met al die partijen die de poepgeur niet binnenskamers weten te houden?

We hebben een radicaal nieuwe duurzaamheid nodig omdat de oude aanpak heeft gefaald. Die was te vrijblijvend en dat kunnen we ons niet langer permitteren. We moeten naar een prestatiecontract met zorgplicht voor de hele samenleving.

Na WOII hebben we een samenleving gebouwd op grote idealen: nooit meer oorlog, democratische besluitvorming en welvaart voor iedereen. Het was een tijdperk van menselijkheid. Maar in 2022 zette de ontmenselijking onontkoombaar in.

Als de buitenwereld te bedreigend en onbetrouwbaar wordt, kun je vertrouwen alleen nog maar van binnenuit halen. Uit een overtuiging dat ook de kleine beetjes die je zelf nog kan bijdragen zullen helpen.

Een overshoot commissie wil bekijken met welke technieken (geo-engineering) het klimaat gerepareerd kan worden. Maar dat kan niet meer, betoogt Jac Nijssen.

Nog steeds blijken de rijke landen veruit de grootste graaiers en zijn daardoor bijvoorbeeld veruit de grootste veroorzakers van de klimaatontwrichting. De CO2-uitstoot is gemiddeld 60% van onze Voetafdruk, en de resterende 40% gaat over landbeslag, ook via landgrabbing elders op Aarde.

Zijn de VS de weg kwijt, of laten ze hun ware gezicht zien? Het is dezelfde vraag die bij veel mensen door het hoofd ging toen Poetin Oekraïne binnenviel. Alleen, de VS zijn onze bondgenoot. Een vriend van het soort waarmee je geen vijanden meer nodig hebt?

De nationale en internationale aansturing van mitigatie-politiek krijgt veel te weinig aandacht in het rapport, en dat is incoherent met de zwaarte van de mitigatie-exercitie.