Volg Duurzaamnieuws op Google News | Discover | of als voorkeursbron op Google
In Florida hangen camera's langs de weg die van niemand lijken te zijn. Ze lezen nummerplaten, maar niemand weet wie de beelden ziet. Het geval staat niet op zichzelf. Van Utah tot Oslo duiken steeds vaker bewakingsapparaten op waarvan de eigenaar onbekend is.
Een surveillance camera van Flock, zoals deze in Florida opdoken. Foto: iStock – Credit: MattGush
Het aantal klopte niet
St. Lucie County ligt aan de oostkust van Florida. Het bestuur besloot onlangs om alle nummerplaatcamera’s van het bedrijf Flock weg te halen. Die camera’s registreren elke auto die voorbijrijdt. Ze slaan het kenteken op, met tijd en plaats erbij.
Het county dacht 52 van zulke camera’s te hebben. Maar bij het opruimen vonden medewerkers er nog 14. Niemand bij het county wist ervan. Er was ook nooit een vergunning voor aangevraagd.
Het sheriffkantoor herkende drie camera’s als eigen apparatuur. Waarom die geen vergunning hadden, is niet uitgelegd. De twee andere politiediensten in het county zeggen dat geen enkele camera van hen is. Er blijven dus elf camera’s over waarvan niemand weet van wie ze zijn. Het is ook onduidelijk of ze nog data verzamelen. En wie die data kan inzien.
Plastic zakken over de lens
Het county heeft nu bij de camera’s briefjes opgehangen. De eigenaar krijgt dertig dagen om ze weg te halen. Die termijn loopt af tussen 16 en 20 oktober. Tot die tijd wil het county plastic zakken over de camera’s trekken.
Flock zelf zegt dat het vergunningen aanvraagt waar dat nodig is. Volgens het bedrijf verschillen de regels per gemeente. Flock zegt ook contact te hebben gezocht met het county om de zaak uit te zoeken.
Bij een van de camera’s, in een rustige woonstraat in Fort Pierce, hing alleen nog het briefje aan de paal. De camera zelf was weg. Wie hem heeft weggehaald, en wanneer, weet niemand. Een buurtbewoner van 28 had altijd gedacht dat de camera van de politie was. Toen hij hoorde dat het county de eigenaar niet kent, zei hij: “Daardoor voel ik me heel onveilig.”
Een netwerk dat het overzicht kwijt is
Flock is in 2017 opgericht in Atlanta. Het bedrijf heeft inmiddels meer dan 120.000 nummerplaatcamera’s in de Verenigde Staten. Ze staan in elke staat behalve Alaska. Politie en bedrijven gebruiken ze om gestolen auto’s, vermiste mensen en verdachten op te sporen.
Maar het verzet groeit. In Fort Pierce belandde een voormalig agent in de cel. Hij had de database 382 keer gebruikt om zijn ex-vriendin te volgen. Gouverneur Ron DeSantis liet eind augustus alle vergunningen voor zulke camera’s langs staatswegen intrekken. Gemeenten moesten ze voor 30 september weghalen.
Millcreek: de camera op het stadsterrein
St. Lucie is niet de eerste plek met een verdwaalde camera. In augustus vond een moeder in Millcreek, in de staat Utah, een Flock camera vlak bij een speelplein. Niemand bij de stad of de politie wist wie hem had opgehangen of waarom.
De stad haalde hem weg. Het mysterie bleek uiteindelijk minder spannend dan gedacht. De camera stond uit en verzamelde geen data. Met Google Earth ontdekten ambtenaren dat hij er al sinds begin 2022 hing. Toen was de grond nog niet van de stad. Mogelijk had de vorige eigenaar hem geplaatst. Of hij was blijven hangen na een oud politiecontract dat al jaren was beëindigd.
Cambridge: camera’s die niemand had besteld
In Cambridge, bij Boston, ging het andersom. Daar was de eigenaar wel bekend, maar de stad wist van niets. De gemeenteraad zette in oktober 2025 alle zestien Flock camera’s stop. Ze werden uitgeschakeld en weggehaald.
Een maand later meldde Flock dat zijn monteurs er twee nieuwe hadden opgehangen. Er stond nog een oude werkopdracht open. Cambridge noemde het een ernstige schending van vertrouwen en zegde het contract op. In het nabije Littleton zette Flock vijf camera’s weer aan, kort nadat de gemeente had besloten ze uit te zetten.
Nepzendmasten in de hoofdstad
Het meest raadselachtige geval speelt zich niet af op palen, maar in de ether. In 2018 schreef het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid een brief aan senator Ron Wyden. Daarin stond dat er in de regio rond Washington afwijkende signalen waren gemeten. Die leken te komen van zogeheten IMSI catchers.
Dat zijn apparaten die zich voordoen als zendmast. Telefoons in de buurt maken er automatisch verbinding mee. Zo kan iemand locaties volgen en soms gesprekken en berichten onderscheppen. Het ministerie kon niet zeggen wie de apparaten gebruikte. Opvallender nog: het gaf toe dat het geen eigen middelen had om ze op te sporen. Een jaar later wees een Amerikaans nieuwsbericht naar Israël. Dat land noemde de beschuldiging een flagrante leugen.
Al in 2014 meldde het beveiligingsbedrijf ESD America dat het zeventien van zulke nepzendmasten had gevonden in de VS. Veel stonden vlak bij militaire bases. Een stond er bij een casino in Las Vegas. Wie ze beheerde, werd nooit duidelijk. Wel een kanttekening: ESD verkocht zelf de telefoon waarmee de masten werden ontdekt. Sommige experts twijfelden aan de nauwkeurigheid.
Kastjes met ‘hoogspanning’ erop
Soms zit de camera verstopt. In Memphis zagen activisten een kastje met de tekst ‘hoogspanning’ aan een paal. Het hing voor het huis van een familielid van een vakbondsleider. Iemand klom naar boven en vond een camera. Die bleek van de politie van Memphis te zijn. Ze was zonder de gebruikelijke procedure opgehangen. Dat is gevoelig, want een rechterlijke uitspraak verbiedt de politie mensen te volgen vanwege hun politieke ideeën.
In New Orleans hingen in 2019 twee camera’s met het logo van de politie aan een lantaarnpaal. De stad zei dat ze niet van haar waren. Ze waren ook niet aangesloten op het centrale camerasysteem. De paal stond vlak bij een huis dat had toebehoord aan iemand die camera’s leverde aan de stad. Hij ontkende dat de camera van hem was.
Camera’s tussen de bladeren
Het meest onheilspellend is misschien een geval uit 2023 in de staat Washington. Bewoners vonden verborgen camera’s bij een bushalte waar kinderen elke ochtend op de schoolbus wachtten. Een tweede camera, beplakt met nepblaadjes, was gericht op een oprit. De camera’s zonden hun beelden via het mobiele netwerk door. Naar wie, weet niemand. De politie behandelde ze als gevonden voorwerp, omdat er geen misdrijf was gepleegd.
Ook in Europa
Europa kent vergelijkbare raadsels. In Uithoorn stond onlangs ineens een grote witte camera in een woonwijk. Bewoners en gemeente wisten van niets. Later bleek de politie hem te hebben geplaatst voor een opsporingsonderzoek. Bewoners inlichten is volgens de politie niet gebruikelijk.
In december 2014 meldde de Noorse krant Aftenposten nepzendmasten bij het parlement en de ambtswoning van de premier in Oslo. Ook de nationale veiligheidsdienst ving verdachte signalen op, maar wist niet wie erachter zat. De veiligheidspolitie vond later geen bewijs voor spionage. Wel bleek dat de politie in Oslo zulke apparatuur zelf wekelijks gebruikte. Ze lichtte de telecomtoezichthouder daar niet over in, terwijl de wet dat eist.
In Stockholm registreerde Dagens Nyheter in dezelfde maand tientallen verdachte signalen bij Rosenbad, het hart van de Zweedse regering. De toezichthouder vond daar later niets. In Londen vond Sky News in 2015 in drie weken meer dan twintig nepzendmasten. De politie wilde niet zeggen of ze van haar waren.
Wat al deze gevallen gemeen hebben
Meestal heeft een spookcamera wel degelijk een eigenaar. Vaak is het een politiedienst die het papierwerk oversloeg of de buurt niet inlichtte. Of een leverancier met een vergeten werkopdracht. Of een vorige eigenaar van een stuk grond. Echt onopgeloste gevallen gaan vaker over apparatuur die je niet ziet, zoals nepzendmasten. Dat geldt aan beide kanten van de oceaan.
Dat maakt St. Lucie bijzonder. De camera’s hangen gewoon zichtbaar langs de weg. Het merk is bekend. En toch zegt niemand dat ze van hem zijn. De grootste vraag is daarom niet wie ze heeft opgehangen. De grootste vraag is wie al die tijd heeft meegekeken. Het kan dan ook geen kwaad om je ogen open te houden voor verdachte kastjes die je privacy mogelijk schenden.
