like duurzaamnieuws op facebook
volg duurzaamnieuws op twitter
zoeken op duurzaamnieuws

Wat je werkelijk eet: de toevoegingen in je voedsel

Van: op 14 april 2015

additieven en toevoegingen in voedingJoanna Blythman, de bekende Britse schrijfster en beroepsfoody, wist binnen te komen in de besloten vakbeurs van de ingredientenmakers voor de voedselindustrie. De chemie in de voeding, die het zo lekker en zo lang houdbaar maakt. Ook die gezonde verse salade.

Hoewel het evenement alleen maar over eten gaat, valt er bitter weinig te proeven, vertelt Blythman. Een van de weinige hapjes was een stukje feta, met glucono-delta-lactone, een “cyclische ester van glucosezuur” die de houdbaarheidsduur moet verlengen. Kennelijk vergaat zelfs de chemoboeren zelf de eetlust bij het aanschouwen van hun handelswaar.

Want wat te denken van gebak dat volledig wordt gemaakt zonder eieren, zonder boter en zonder room, dankzij de toevoeging van aardappel proteine-isolaat. Maar met de smaak, textuur, volume en stabiliteit van 'gewoon' gebak, volgens de marketingpraat. En een stuk goedkoper, natuurlijk.

Of de Butter Buds®, die volgens de producent uit niets anders bestaan dan “een enzym-gemodificeerde encapsulated botersmaak, met 400 keer de smaakintensiteit van echte boter”. De slogan van de reclame voor het product windt er geen doekjes om: “When technology meets nature, you save.”

En fruit kan meer dan drie weken vers lijken door het simpel te dompelen in een goedje dat NatureSeal heet en dat bestaat uit wat citroenzuur en een stuk of eenentwintig andere niet nader benoemde stofjes. Nog een voordeeltje (voor de producent dan): het spul is geclassificeerd als hulpstof, en niet als ingredient. Daardoor hoeft het niet op etiketten en in beschrijvingen te worden vermeld…..

De industrie achter de meer dan 6000 verschillende toevoegingen, smaak en kleurversterkers en andere mooimakers blijft zelf het liefst buiten beeld voor het publiek, en verbergt zich achter geheimhouding uit concurrentieoverwegingen. Ze schuift de hete aardappel van kritische persvragen liever door naar de retailers, de supermarkten en groothandels die de uiteindelijke producten aan de mens moeten brengen. Bij navraag daar krijg je te horen dat alle levensmiddelen worden geproduceerd volgens kwaliteitsstandaarden en de Europese en andere internationale regels.

Blythman spendeerde jaren aan onderzoek hoe de wereld van de voedselindustrie van binnen uitziet en werd daar niet vrolijk van. Want behalve dat de meeste fabrieken meer op laboratoria dan op keukens lijken, is ook de omschrijving van de ingredienten tot kunst verheven. Met maar een doel: zorgen dat je handel niet op het etiket vermeld hoeft te worden. Zodat consumenten vooral niet in de gaten hebben dat er varkenshuid in hun puddinkje zit.

Ze schreef er een boek over, Swallow This: Serving Up The Food Industry’s Darkest Secrets, waar The Guardian een uitgebreide recensie over schreef met legio voorbeelden van wat de voedselindustrie ons voorschotelt. Het is onderdeel van haar strijd voor natuurlijk en gezond voedsel. Een strijd die hard nodig is, gezien het tempo waarmee de industrie steeds weer nieuwe toevoegingen verzint en toepast en waar de wetgeving, als ze al niet verlamd is door de lobby, hopeloos achteraan hobbelt. Zodat jij niet weet wat je eet.

Als hulpmiddel een lijstje van beschrijvingen, en wat ze echt betekenen:

  • Toegevoegde vitaminen: een-dimensionele versies van natuurlijke vitaminen in 'natuurlijke' voedingsmiddelen: zoals ascorbinezuur, kunstmatig vitamine C dat wordt gemaakt uit GMO mais, of kunstmatig vitamine E uit benzine.
  • Oplosbare vezels (Soluble fibre) is een gezonder klinkende benaming voor gemodificeerd zetmeel ter vervanging van gezondere en duurdere ingredienten.
  • Natuurlijke kleurstoffen: Het enige verschil met chemische kleurtjes is dat de oorsprong van de pigmenten uit de natuur komt, de overige behandeling is net zo chemisch als de rest.
  • Kunstmatige zoetstoffen zorgen net zo goed voor risico op overgewicht en type 2 diabetes.
  • Enzymen zorgen er voor dat brood langer vers blijft en worden bij vee ingespoten voor de slacht om vlees malser te maken. In fruitsappen geven ze een 'natuurlijk' vlokkerig effect.
  • Verpakt onder beschermende atmosfeer: lucht met toegevoegde gasjes voorkomt smaakveroudering.
  • Proteinen van vlees of kip is collageen uit beenderen om (met toegevoegd water) het vlees zwaarder te maken.
  • Gewassen salades zijn gesopt in water met chloor en fruitzuren om de groei van bacterien af te remmen.
  • "Puur" plantaardige olie is industrieel geraffineerd, gebleekt en gedeodoriseerd, en vaak voorzien van toevoegingen.
  • 'Natuurlijke' smaakstoffen verschillen nauwelijks van hun chemische broertje en zusjes, volgens de makers.

 

Lees meer in The Guardian

Bestel 'Swallow This: Serving Up The Food Industry’s Darkest Secrets'

Lees meer over: ,

Meer artikelen uit de categorie: Inzicht



 

Reacties: (6)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. schreef:

    @AVE: Dan hebben we nog de mobiele industrie, de olie-industrie etc. etc. Al die vage klachten, onverklaarbare pijnen, kanker, autisme en aanverwante ziektebeelden. We ondervinden al iedere dag problemen door al deze industriën! Helaas zijn nog heel veel burgers onwetend, nemen ze medicatie etc om het niet te voelen, waardoor men dóór kan! Wake Up Nederland! De wéreld is gek, de mens die wakker is niet!

  2. AVE schreef:

    @ Klaas Veen. Inderdaad de voedingsmiddelen industrie en de farmaceutische industrie zijn de grootste bedreigers van de gezondheid. Ze kopen alle wetenschappers en politici om voor hun winstbeluste aandeelhouders, incl. pensioenfondsen. Ambtenaren en inspecties kennen alleen hun “regeltjes” maar hebben geen kennis van product ingredienten. Noch afzonderlijk nog in combinatie. Het kan heel goed, dat biologisch fruit uit het buitenland behandeld wordt met Natural Seal. Net zoals bij asbest kan het nog decennia duren voordat de bevolking de negatieve invloeden daarvan gaat merken.

  3. klaas Veen schreef:

    Verbaast dit U? Het verbaast mij allemaal niets. De voedingsindustrie is ronduit immoreel bezig.
    Als voorbeeld: smaakversterkers. Men doet aan clean labeling door deze stof te benoemen in een stuk of 15 verschillende namen, zoals glutamaat, gistextract, gehydroliseerde soja-mais- of graaneiwitten etc. Of men laat gehydroliseerd weg en er staat soja eiwit. Het zit in vrijwel alle hartige voeding van soep tot snacks, vleeswaren, bouillon, strooikruiden, marinades etc etc.
    In wezen kennen wij deze glutamaten het meest als ve tsin. Je krijgt er opnieuw snel weer trek van, het zorgt er voor dat als die zak chips open gaat dat je door eet en niet stopt.
    Het werkt obesitas in de hand. Maar het ergste!!
    Heel veel mensen krijgen er hartritme storingen van en hart boezem fibrillatie! Ik ben er van overtuigd dat wanneer we die stof niet meer binnen krijgen dat de helft van de patiënten niet meer naar de cardioloog hoeven te gaan!
    Het betreft een leugenachtige industrie. Voorbeeld: bij de Aldi en de Lidle is erwtensoep te koop waar op het etiket staat dat het vrij is van smaakversterkers! Maar op het etiket lees je dat er gehydroliseerde soja eiwit in zit. Smaakversterkers dus!
    Hoe maken ze dat???
    Ze koken de soja zes uur in zoutzuur. Daarna gebruiken ze een base zoals soda om het zuur te er uit te halen.
    Je houdt dan 25 tot 40% pure glutamaat over. Zeg maar ve-tsin. De leugenaars!!
    Het is maar een voorbeeld, maar dan heb je een professor in Nederland die vaak op TV geraadpleegd wordt en deze stof als volstrekt onschuldig ziet. Maar ja….Wie betaald zijn onderzoekjes? U mag drie keer raden. Industrieën laten dit soort mensen onderzoek doen waar van te voren de uitkomst al vast moet staan. Ik heb dat gezien met onderzoeken ivm pesticiden van Bayer vanwege bijensterfte. De FDA in Amerika veegde de vloer aan met dit onderzoek, terwijl “Wageningen” het onderzoek als juist aanvaarde. Dus Henk Bleeker schreef er een goedkeurende brief over, maar dat was dus te vroeg gejuicht. Ik bedoel maar.
    Goed beschouwd Verkoopt de supermarkt bijna alleen nog junkfood. Niet iedereen kan gezonde voeding betalen, maar mijn vuistregel is: eet alleen die dingen waarvoor je echt in de keuken moet werken. Dus veel zelf doen en van de basis af alles zelf klaar maken.
    Klaas

  4. Tolsma schreef:

    Als de voedingsmiddelen industrie op veilige en verantwoorde manier reststromen gebruikt en er goede producten van maakt is dat dan zo erg? Natuurlijk komt daar chemie bij kijken. Spijsvertering is per definitie chemie.

  5. Anja Kleijn schreef:

    Natuurlijke producten zijn meestal nog complexer dan de producten die door mensen gemaakt worden. Kijk hier maar eens: http://motherboard.vice.com/nl/read/hey-weet-jij-wel-wat-voor-chemicalin-er-allemaal-in-natuurlijke-producten-zitten.

    Ik ben nog wel benieuwd welke “besloten vakbeurs van ingredientenmakers” de schrijfster bezocht heeft. Food Ingredients Global is bij mijn weten de grootste en ze hebben toegangskaarten voor iedereen.

  6. Michel F. van den Brun schreef:

    Waarde lezer,

    Is het denkbaar dat de gewichtsexplosie niet voortkomt uit ‘domme, gemakzuchtige onderklassetypes, die maar doorvreten’, maar gewoonweg steeds meer mensen dik maakt wier verbrandingssysteem slecht omgaat met het steeds chemisch wordende eten?

    Is eten niet langzaam maar zeker ‘een vorm van drugs’ aan het worden, inclusief het verslavende en lichaamsvijandige karakter’?

    Gewoon een idee.

    Michel F. van den Brun
    En kunnen alleen rijke mensen duur gezond eten kopen?