Klimaatraden uit negen Europese landen, waaronder Nederland, Denemarken, Finland en Duitsland, slaan alarm: het Europese systeem waarmee bedrijven betalen voor hun CO₂-uitstoot (het ETS) moet niet worden afgezwakt of stilgelegd. Dat systeem werkt namelijk goed. De uitstoot van Europese fabrieken en energiecentrales is er al bijna door gehalveerd. Daarom doen ze een dringende oproep aan de Europese politiek.

Door de klimaatverandering, en met name bosbranden en overstromingen zijn er steeds meer gebieden in Europa waar het zo goed als onmogelijk wordt om een verzekering af te sluiten. Het toont aan hoe verzekeringen – het mechanisme waarmee moderne samenlevingen uiteenlopende risico's afdekken – structureel tekortschieten in het nieuwe klimaattijdperk

Volgens een nieuw, internationaal wetenschappelijk rapport is het gewoon een kwestie van politieke wil om een leefbare wereld voor iedereen te bereiken. Te mooi om waar te zijn? We houden het plan tegen het licht.

Rijke landen schieten schromelijk tekort in de financiering van klimaatadaptatie voor ontwikkelingslanden, maar liefst voor 90 procent.

Als de signalen kloppen, staat ons een flinke portie El Niño te wachten. En dat is geen noodweer voor één weekje, het is een klimaatfenomeen dat maandenlang het weer over de hele planeet kan ontregelen.

De Verenigde Naties hebben met 141 tegen 8 stemmen een resolutie aangenomen die een uitspraak van het Internationaal Gerechtshof ondersteunt. Die uitspraak stelt dat landen een juridische verplichting hebben om de klimaatcrisis aan te pakken. De VS, 's werelds grootste historische uitstoter van broeikasgassen spande samen met een klein groepje, waaronder bekende schurkenstaten, dat tégen stemde. China was een van de voorstemmers. Dat mag ook wel worden benadrukt. 

Het afvangen van CO₂ krijgt wereldwijd steeds meer aandacht, maar een minder bekende ontwikkeling is het hergebruik van die CO₂ als grondstof.

Nederland worstelt zichtbaar met klimaatbeleid. Veel mensen vinden dat er te veel van hen wordt gevraagd, terwijl het vertrouwen in de overheid om het probleem aan te pakken laag is.

Een nieuwe studie zet vraagtekens bij een veelgebruikte wereldwijde databank voor CO₂-uitstoot, ontwikkeld door Climate TRACE. Die zou uitstoot zwaar onderrapporteren.

Jarenlang zaten onderzoekers met een raadsel. Waarom smelt het zee-ijs rond Antarctica zo snel, terwijl sommige klimaatmodellen juist stabiliteit voorspelden? Nu lijkt er een antwoord te zijn. Niet één simpele oorzaak, maar een drievoudige klap: drie processen die elkaar versterken en samen het systeem uit balans brengen.

Onder de immense ijskap van Groenland gebeurt iets wat lange tijd buiten beeld bleef. Terwijl gletsjers zich terugtrekken, komt methaan vrij dat duizenden jaren opgesloten zat onder het ijs. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van onder meer Charles University en de University of Oulu.

Microplastics zijn al langer bekend als een groot milieuprobleem in oceanen en bodems, maar nieuw onderzoek wijst uit dat ze ook nog onze atmosfeer verder helpen op te warmen.

57 landen kwamen samen in het Colombiaanse Santa Marta om te praten over het einde van het fossiele tijdperk. Er werden mooie woorden gesproken, een historische routekaart gepresenteerd, en een nieuw wetenschappelijk panel gelanceerd. De sfeer was hoopvol. Het momentum was er. Maar niet meer dan 20% van de fossiele producenten zat aan tafel. En het meest concrete resultaat? Landen worden aangemoedigd om nog eens na te denken over tijdlijnen voor uitfasering van fossiel. Iets wat milieuorganisaties al 25 jaar lang roepen. En nu staat de volgende conferentie gepland in Tuvalu.

De geschiedenis van klimaattoppen laat een hardnekkig patroon zien: landen erkennen steeds vaker dat een energietransitie noodzakelijk is, maar politieke blokkades en de afwezigheid van bindende afspraken zorgen er keer op keer voor dat echte uitfasering wordt afgezwakt of uitgesteld. Of Santa Marta het begin van een echte kentering markeert, of slechts de zoveelste belofte blijft, zal de komende jaren moeten blijken.

De klimaatcrisis werd van meet af aan in handen gegeven van technici en wetenschappers — mensen met grote vakkennis maar weinig sociaal-economisch inzicht. Zij boden technische oplossingen aan voor wat in essentie een sociaal probleem is: hoe krijg je ongelijk gepositioneerde mensen met tegengestelde belangen in beweging? Die vraag stelden ze nauwelijks. De noodzakelijke omslag — minder ongelijkheid, minder groei, minder mondiale stromen — werd zorgvuldig vermeden, omdat ze politiek onverkoopbaar leek én de eigen positie bedreigde.